Tantuniydim Bir Zamanlar...

Yüreğim götürmüyor beni bir yere Olduğum yerde, hareketsiz... Atıyor atmasına da kendine kadar. Bana vurmuyor attığı, isteği. Beni zamk gibi yapıştırıyor durduğum yere. Gayretimi de karşıma dikiyor, Biz iki amaçsız boks maçı yapıyoruz. Yüreğim de hakem kılmış kendini Bir o eğleniyor. Bizim yüz göz kan revan... Yüreğim hastaneye bile götürmüyor beni. Olur da biri dokunur da yüreğime, O da bana çarpar diye uzak duruyor kalabalik yerlerden Safi baktırıyor... Bak diyor neler var hayatta... Yaşayıp ta ne yapıcaksın diyor Yüreğim bir garip bana. Sanki beni öldürmüş başka bedenlere gitmis Sonrasinda yer bulamadığından bana gelmis gibi Ayazda kalinca bedenim aklina gelmis gibi Mecburiyet gibi yüreğim...

Ses de güzeldir , sessizlik de. Koşturmacalar da keyiflidir bu hayatta. O andaki salgıların, hissettiğin yapabilme arzusu, kanının hızlı akması, sadece isteğine odaklanmak da güzeldir.  Dingınlik de ayrı güzeldir. Vücudu dinlediğin, onun da seninle konuşup içini döktüğü ve sakinleyerek zihnine yer verdiği anlar da güzeldir. Zihninle sükunetle dertleştiğin, ona fikir ,yol olduğun anlar da... İşin aslı denge güzeldir. Gezegenin doğalında sana sunduğu gecesi  gündüzü, yağmuru, güneşi, doğasıyla oynamadığın ısı da güzeldir. Dengeni koruyup sendelemek de çok keyiflidir. O salınımda hayat öyle keyifli akar gider ki; dünya çekilen bir vardiya değil sürülen bir sefa olur. Sana , olanınla yaşama hazzı verir.O süreçte her olan olur, yargısız, ahkamsız.. Yarını yoktur ama yarını bilmek de haddi değildir zaten insanın. Boş işlerle uğraşmaz dengedeki. O salınım anında bütün boş işler ayağını altında akıp gider, sen ise onların üstünden kayıp gidersin. Yükselmenin sebebidir bır...