Tantuniydim Bir Zamanlar...

Yorulan ben miyim , tanımadığım biri mi ? Sevincim nerede, doğduğum evde mi ? Ev dediğin dört duvar mı , dört sevgi mi? Sevgisizlikten hastalandık, çaresi vitaminler mi? Kuruyan yapraklar mı ,yoksa kalbin mi? Durduğun mu kabahat ,gittiğim mi ? Eriyen buzullar mı , insanlık mı ? Merhamet toprakta diye  insan altında mı? Ağacın dalını kesen kendi dostuna kıymadı mı? Dereler kurudu da eş dost çağladı mı? Sevenin kuraklığı belgesele fotoğraf mı? Bulutların üstüne çıkmak mı hayal , orada telefona bakmak mı? Fotoğrafı çeken ben miyim yoksa makinalar mı ? Dert keder mi yoksa ahbaplık mı? Meşk ederdi eskiden, şimdi paspallık mı? İyi niyet erdem mi ,yoksa şapşallık mı? Bu şapsal ben miyim yoksa bürokrat mı ? Halk mı yaşamı sürdüren yoksa maaşlar mı ? Para mı elin kiri, yoksa masturbasyonlar mı? Korktuğum kalbin durması mı , atması mı? Yaşamak güzel derken tek yaptığın uyumak mı? Dilekler gökyüzünde mi yastık altında mı? Sevgini verirsen sağa sola sende de kalır mı? Ha...

Bazı zamanlar boş boş uzaklara bakasım gelir. Ama öylesine,boş... Hiç bir mevzuyu hiç bir kimseyi düşünmeden ; hoş gerçi düşünemiyorum da zaten. Bir şeyi düşünebilecek kadar bilgiye hakim hissetmiyorum kendimi ya da  birini düşünebilecek kadar tutkulu.  Halimin yalınlığında durmak istiyorum ne bir eksik ne bir fazla. Bu bir " hayat beni hissizleştirdi " veyahut " umudum kalmadı " tavrı değil. Sadece olağanca halimle durmak istiyorum.  Geleceğe dair hayal kurmak istemiyorum mesela, Geleceği geldiği o an yaşamak istiyorum. Türlü türlü hayaller kurup ,olanı kendi tahminimce ziyan etmek istemiyorum. Zamanın ihtimalleri benim fakir zihnimden çok daha fazla iken , ben benim insan fakirliğimde  şimdinin, bana kalanın keyfini sürmek istiyorum. Bu zaman fakiri halimizde  ise benim içimde ki anlık insan zenginliğini  yasamak istiyorum. Hiç bir şey düşünmeyerek...  Benim olanı yaşamak istiyorum. Ve benim olanı durarak yaşamak istiyorum. Durmak. İnsanların koş...