Kalbim yok
Kalbimi koyduğum yeri unuttum. Kaybetmedim, evdeyken attığını hatırlıyorum. Ama uyandıktan sonra bulamıyorum. Bütün bunlar uyudum diye mi oldu diyecem ama her olana kendinden bir sebebiyet arayan insan olmak da bir hayli yorucu. Ben yorulmak istemiyorum. Zaten kalbim yok. Bir de yorgunluk. Velhasıl uyudum. Hatırlıyorum... Her gün olduğu gibi... Bir anlam yüklemeden uyudum. Zamanda geriye gitmekte iyi değilim. An be an hatırlamam neler olduğunu. Genelde bütün hayatımız, büyüklerimizin bizi yönlendirmesiyle felaket tellalı olarak biçimlenmekle geçtiği için, bu anı yaşamak yerine sonraki anı kurguluyorduk. Böylece lokum gibi ziyan ediyorduk şimdiyi. Bu sebepten herhalde, ben hatırlamıyorum ne yaptığımı. Muhtemelen sabahı düşünüyordum çünkü Ve sabah düşündüğüm gibi olmadı. Şiirsel olmamaya çalışıyorum ama kalbim yok diyince de insanların aklına romantizm geliyor. İnanmazsın; şiirin olmadığı gibi...