Tantuniydim Bir Zamanlar...

Dikkat eksikliğim var. Şu sıra kimse dikkat etmiyor bana. Dikkatlerden kaçan bir an gibi hissediyorum kendimi. Afili cümleler kurmaya, büyük tavırlar sergileme ihtiyacım var. Dikkat çekmek istiyorum bu aralar. Muhtemel kayboldum. Kendi içimde de bulamıyorum, ben de dikkat edemiyorum kendime.  Eski rutinlerimi, adı sağlıklı besinlerimi, adı doğru olan eylemlerimi, sonu haklı çıkan duygularımı da kaybetttim. Şamandırası olmayan bir koy gibiyim. Gelenin attığı demirler de rüzgarımdan tarayarak terketmek zorunda kalıyor koyu.  Güneşin ufka değdiği yerde, saçın dalgasına binip gelen bir kadın mı kurtarır beni?  Yoksa Medusa'nın kıvrımlarının arasında boğuldum diye mi koca denizken bir koy gibi kaldım iki dağın arasında?  Buna ömrüm yeterse nihayetine vardırırım.  Şimdilerde cevaplarım bile, antik mitlerdeki geniş kanatlı canlıların midesinde o ufka doğru uçup kayboldu. Ancak bir savaş çıkarsa tekrar gelirler sanırım.  Hep öyle olur ya anlatılarda; sonu gelmeyen ...