Tantuniydim Bir Zamanlar...

Eskir her şey. Zaman bile eskir kendi içinde.  Belki de zamanlar bile kendi içlerinde feveran eden hüzünleri yaşadıkları için tekrarlara izin veriyorlardır.  Eskilerin hatırına. Hatırlar bile eskir.Taze kalmaz kahvenin telvesi. Bir bakmışsın kalıp gibi bir küf, kapatılan iyi dileklerde. Dostluklar da eskir. Nice insan övünür durur eski dostluklarıyla. Ama çoğu yanılır.Eskimiştir sadece. O eksikliği cilalayıp, antika bir heves gibi satarlar.  Hevesler de eskir. Sen eşe dosta, zamanında sana inanmışlara ayıp olmasın diye heveslerin baki gibi davranırsın. Zaman zaman sen bile inanırsın belki, ama bir iç çekişte bütün zımparalanmış yerler gözüne batar.  Heves etmiş olmayı bile eskitir insan.  Vazgeçmez. Ama emek de harcamaz. İyi niyetle alınmış bahçeli evlerin, darma duman olmuş bahçesi gibidir istekler. Ne satılır, ne bakılır... Bir tek yalnızlık eskimez. O her gün gibi kendini yeniler. Eskiler alan adam o yüzden bir başına sokaklarda yürür belki de. Bi...

Her yerde misafirdi ruhum. Evini kaybetmiş bir şelale gibi Her yeri ayrı seviyordu ama  Hiç bir zaman kendininmiş gibi Hissetmiyordu yatağı. Akıp duruyordu, Kimseye rahatsızlık vermemek için. Kalbine yenik düşüp uzun kaldığı da oluyordu Ama hiç bilmedi serin kanlı olmayı; Ne bedenim, ne kalbim. İmrenirdim öyle rahat ve huzurlu uyuyanlara.  Bebek gibi uyuduğum zamanları Hatırlamayacak kadar bebekken bırakmışım Sanırım o anlara bile sahip çıkmak istemedi ruhum. Ben çocukluğuma bile misafirdim. Bazı zamanlar mahalleden arkadaşlarla  Kurulurduk oyun oynamaya, saatlerce. Ama gel gör ki iki oyun anısı varsa  Beş de kavga anısı var zihnimde. Herhalde kavgalarıma öyle sığınmışım ki  Evimin duvarları bana yabancı kalmış. Yorgun düştüğüm zamanlar soluklanırdım O anlarımı da hatırlarım ama biraz. Bir su almanın vefasını taşıdım boylu boyunca. Hatta öyle ki, bazen hatırıma daha da kazınsın diye  Kendimi bilmediğim yollara vururdum; Bir ya...